एक चूक...
"अरें ,कॉफी झाली ,कॉफी सोबत नाष्टा देखील झाला."
"हों ग ,खुप बोललो देखील . चल, बराच वेळ झाला आता निघूयात."
"चल ,ओके बाय ,अरें पुन्हा आपण लवकर भेटू"
"हो नक्कीच..."
मी घरी आले आमच्या दोघांच्या भेटीने खुप आनंद झाला होता.
पण नाष्टा करतानाचा तो क्षण आठवून मला शहारा उठला.
........
"कॉफी वरच खुश ठेवणार आहेस ,की नाष्टा देखील करवणार आहेस.?"
"हो ,मग तू ऑर्डर दे , तुला जे आवडेल ते."
"बर देते..."
नाष्टा करतांना मी विचारले " अरे ,तूझ्या त्या कार्यक्रमाच काय झाल.?"
"तू त्या बदल विचारु सुध्दा नकोस."
"का ? काय झाले असें? तू तर फार मोठ्या लोकांना बोलावल होतस ना ? मग?"
"कशाचे काय मोठे ? " जेव्हा सगळे कार्यक्रम नियोजन झाले.ओळख असलेली काही कलाकार मंडळी आली.
"अग ,कार्यक्रम तर खूप छान झाला, पण काही लोक नको नको त्या दृष्टिकोनातून बघतात ,तेव्हा कळत
कोण कस आहे."
पण यात कोणाला काही कळाल,कोणाला कळालच नाही. पण ज्यांना कळाल त्या सगळ्याच्या नजरेत माझी इज्जत गेली.
माझ्या बदल कोणाला काय वाटतय याच विचारात राहून राहून मी अक्षरशः बेशुद्ध झालो. जेव्हा डोळे उघडले तेव्हा बघीतल मी एका हॉस्पिटल मध्ये होतो व ज्या सगळ्याचा मी विचार करत होतो ,ती सगळी माणस माझ्या आजूबाजूला उभी होती , मला धीर देत होते.
त्याच्यातील एक दिग्गज कलावंत बोलले," जे झाल त्याचा विचार करू नकोस व यात तुझी काही चूक नाही.आम्ही आहोत तुझ्या सोबत. तू लवकर बरा हो ,तू गेल्या तीन दिवस झाले बेशुद्ध होतास."
हे ऐकून मी आश्चर्याने त्यांच्या कडे बघीतल. मला आठ दहा दिवस लागले बर व्हायला . योगायोगने माझी बदली हैदराबादला झाली. आणि आज तुझ्या समोर आहे.
"वाह ! खूप छान, इतक काही घडल व तू आज सांगतोयेस."
"अग ,तू आता भेटली आहे, अजून खूप काही बोलायचे आहे मला आपण लवकरच भेटू."
इतक्या गोष्टी त्याच्या आठवत बसली तेवढ्यात मोबाईल वाजला.
"अरे तू? "
"का ग ? माझाच विचार करत होतीस की काय..?"
"अरे ,हो ,नाही ,हो"
"हो नाही ,हो नाही ,काय? "
"हो ,तुझाच विचार करत होते, तेवढ्यात तुझा फोन आला.
शंभर वर्षे आयुष्य आहे तुला."
"हो ,ते तर हवच मला पण तूझी ही साथ हवी....😆😆😆"
उर्वरित पुढील भागात नक्कीच वाचा.
शब्द कवी देवेंद्र....✍️
